هدف: بررسی اثر مکمل کولین و کربوهیدرات بر عملکرد استقامتی (دو ساعت رکاب زنی با بار ثابت و rpm متغیر روی دوچرخه ثابت) و خستگی متابولیکی (کاهش گلوکز خون و افزایش لاکتات خون) در دوچرخه سواران ورزیده. روش: آزمودنی ها شامل 15 دوچرخه سوار ورزیده مرد، با میانگین سنی 5± 22سال، وزن 5±62.8 کیلوگرم، ضربان قلب استراحت 3±53 بار در دقیقه و حجم تمرین 8±157 کیلومتر در هفته بودند. آزمودنی ها به فاصله یک هفته، دو بار در آزمون دو ساعت رکاب زدن روی دوچرخه ثابت شرکت کردند. قبل از شرکت در آزمون اول، از دارونما (200 میلی لیتر آب میوه) و قبل از آزمون دوم از مکمل کولین (3 گرم کولین بیتارتارات/200 میلی لیتر آب میوه) استفاده کردند. هنگام فعالیت، هر آزمودنی 2 لیتر گلوکز 2% و الکترولیت مصرف کرد. یافته ها: 1. پس از فعالیت با دارونما، کاهش (غیر معنی دار) گلوکز خون، کاهش معنی دار تری گلیسرید و افزایش معنی دار لاکتات خون مشاهده شد (P<0/05). 2. پس از فعالیت با مکمل کولین، افزایش معنی دار گلوکز خون، افزایش غیر معنی دار تری گلیسرید و افزایش معنی دار لاکتات خون و افزایش معنی دار عملکرد استقامتی در مقایسه با مصرف دارونما مشاهده شد. 3. در آزمودنی ها پس از فعالیت با مکمل کولین در مقایسه با مصرف دارونما به طور معنی دار مقدار تری گلیسرید بیشتر و لاکتات خون کمتر بود. نتیجه گیری: مصرف بیش از تمرین مکمل کولین با نوشیدن محلول گلوکز هنگام فعالیت، بر مسیر تولید انرژی مورد نیاز فعالیت تاثیر گذار است، به گونه ای که منجر به کاهش خستگی متابولیک و در نتیجه بهبود عملکرد استقامتی (پیمودن مسافت بیشتر در حین دو ساعت رکاب زدن) می شود.

این تحقیق، به منظور بررسی اثر مکمل کولین و کربوهیدرات بر عملکرد استقامتی (دو ساعت رکابزنی آزمایشگاهی)، همچنین گلوکز و چربیهای خون (کلسترول، تری گلیسرید، HDL و LDL) دوچرخه سواران ورزیده انجام شد. آزمودنیها، 15 دوچرخه سوار مرد ورزیده با میانگین سنی 22 سال بودند. آنها به فاصله یک هفته، دو بار در آزمون دو ساعت رکابزنی آزمایشگاهی شرکت کردند. قبل از شرکت در آزمون اول از، دارونما و در آزمون دوم از مکمل کولین استفاده شد. هنگام فعالیت، هر آزمودنی 2 لیتر محلول گلوکز 4 درصد و الکترولیت مصرف کرد. پس از فعالیت با دارونما، یافته ها چنین بدست آمدند: کاهش غیرمعنادار گلوکز خون، کاهش غیرمعنادار کلسترول، کاهش معنادارتری گلیسرید، افزایش معنادار HDL، کاهش غیرمعنادار LDL، افت معنادار عملکرد استقامتی نسبت به حالت مکمل کولین. پس از فعالیت با مکمل کولین نیز، این یافته ها بدست آمدند: افزایش معنادار گلوکز خون، افزایش غیرمعنادار کلسترول، افزایش غیرمعنادار تری گلیسرید، افزایش معنادار HDL و غیر معنادار LDL، افزایش معنادار عملکرد استقامتی نسبت به حالت دارونما. با توجه به نتایج بدست آمده، می توان نتیجه گیری کرد که هنگام فعالیت، مصرف مکمل کولین پیش از تمرین همراه با نوشیدن محلول گلوکز، بر مسیر تولید انرژی مورد نیاز فعالیت تاثیر می گذارد، به گونه ای که باعث تحریک اکسیداسیون چربی و افزایش سطح گلوکز خون می شود و در نتیجه، عملکرد استقامتی و زمان خستگی را بهبود می بخشد.

مقدمه و هدف: کولین، پیش ساز یکی از مهم ترین انتقال دهنده های عصبی کولینرژیک است که با تحریک رهایش کلسیم از شبکه سارکوپلاسمی، سبب انقباض عضلانی می شود. هدف از این پژوهش، بررسی آثار مکمل یاری بی تارترات کولین بر حافظه، زمان واکنش، پرتاب دارت و تعادل در مردان فعال بود.مواد و روش ها: 30 مرد واجد شرایط (سن 25.8±4.34 سال، قد 172.1±7.24 سانتی متر، وزن 76.9±10.17 کیلوگرم) در طرح پیش آزمون-پس آزمون، به صورت تصادفی و دوسوی کور به دو گروه مکمل و دارونما تقسیم شدند. ابتدا آزمودنی ها، آزمون پرتاب دارت، تعادل را به وسیله آزمون لک لک، زمان واکنش با برنامه رایانه ای سنجش زمان واکنش و حافظه را به وسیله برنامه رایانه ای سنجش حافظه (Memory 2000) اجراکردند. پس از یک هفته مکمل یاری، به طور مجدد آزمون ها با همان ترتیب تکرارشدند. برای تجزیه وتحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه 20 و آزمون t همبسته و مستقل استفاده شد.نتایج: زمان واکنش و عملکرد حافظه در گروه مکمل به صورت معناداری بهبودیافت (p<0.05)؛ درحالی که امتیاز پرتاب دارت و تعادل در هر دو گروه، تفاوتی معنادار میان جلسه پیش آزمون و پس آزمون نداشت (p>0.05).نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان داد یک هفته مکمل یاری بی تارترات کولین می تواند موجب بهبود حافظه و زمان واکنش شود؛ اما بر عملکرد تعادل و پرتاب دارت تاثیری ندارد. برای اظهارنظرهای دقیق تر درخصوص اثربخشی مکمل یاری کولین بر عملکرد ورزشی، نیاز به پژوهش هایی بیشتر در این زمینه احساس می شود.

کافئین بر پاسخ ایمنی بدن حین فعالیت ورزشی اثرگذار است و نشان داده شده که کافئین غلظت استیل کولین استراز و میلوپراکسیداز در موش های تمرین کرده را کاهش داده است؛ بنابراین در این پژوهش اثر مصرف کافئین بر فعالیت آنزیم های استیل کولین استراز و میلوپراکسیداز پس از فعالیت ورزشی مقاومتی در ورزشکاران مورد بررسی قرار گرفت. پانزده ورزشکار در مطالعه تصادفی، دوسوکور، کنترل شده با دارونما و متقاطع، 6 میلی گرم کافئین و دارونما (مالتودکسترین) به ازای هر کیلوگرم وزن بدن را یک ساعت قبل از فعالیت مقاومتی دریافت کردند. نمونه گیری خون از سیاهرگ بازویی آزمودنی ها قبل، بعد و یک ساعت بعد از فعالیت ورزشی مقاومتی جهت اندازه گیری غلظت میلوپراکسیداز و استیل کولین استراز گرفته شد. آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر در سطح معناداری 05/0 استفاده گردید. نتایج تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر نشان داد که در غلظت استیل کولین استراز تفاوت معنی داری در بلافاصله و 15 دقیقه بعد از فعالیت مقاومتی بین کافئین و دارونما وجود دارد (05/0>P، اما در ارتباط با غلظت میلوپراکسیداز تفاوت معنی دار بین شرایط کافئین و دارونما وجود نداشت (05/0P). به نظر می رسد که مصرف مکمل کافئین قبل از فعالیت مقاومتی از افزایش غلظت آنزیم استیل کولین استراز در مردان ورزشکار جلوگیری می کند و احتمالاً کافئین از این طریق سبب کاهش فعالیت های التهابی می گردد.

هدف تحقیق حاضر مطالعه تاثیر مصرف مکمل کولین، بر تغییرات اسیدهای چرب آزاد پلاسما و سوخت و ساز چربیها در انتها و دوره بازیافت یک جلسه فعالیت بلند مدت در مردان نخبه رشته سه گانه (سن 2.83±21.44 سال، وزن 5.34±71.54 کیلوگرم و حداکثر اکسیژن مصرفی 4.36± (ml kg-1 min-1 71.25بود. 9 مرد نخبه رشته سه گانه، در قالب طرح تحقیق انتقالی یک سویه کور، دو جلسه فعالیت 120 دقیقه ای دویدن بر روی نوارگردان با شدت 59 تا VO2MAX%64 را اجرا نمودند. آزمودنی ها یک ساعت قبل از فعالیت جلسه اول، دارونما و یک ساعت قبل از فعالیت جلسه دوم، مکمل کولین بیتارترات مصرف نمودند. نمونه گیری خون قبل از شروع، انتها و نیم ساعت پس از پایان فعالیتها برای اندازه گیری اسیدهای چرب آزاد پلاسما بعمل آمد، برای اندازه گیری این مشخصه از روش رنگ سنجی استفاده گردید. داده ها بوسیله آزمون تحلیل واریانس مکرر در سطح معنی داری (P£0.05) تجزیه و تحلیل گردیدند. مقایسه نتایج دو جلسه فعالیت نشان داد سطح اسیدهای چرب آزاد پلاسما در انتهای فعالیت همراه با مکمل کولین بطور معنی داری از مقدار مشابه در فعالیت همراه با دارونما پائین تر بود ولی در دوره بازیافت فعالیت همراه با مکمل کولین، از مقدار مشابه در فعالیت همراه با دارونما بطور غیر معنی داری بالاتر بود. می توان نتیجه گرفت مصرف مکمل کولین می تواند از طریق تسهیل انتقال اسیدهای چرب آزاد پلاسما از غشاء پلاسمائی، برداشت آنها توسط سلولهای عضلانی و متعاقبا فرآیند اکسایش چربیها را طی فعالیتهای ورزشی بلندمدت افزایش دهد.

زمینه و هدف: هرگونه راهبرد تمرینی و دستکاری رژیم غذائی که بتواند باعث افزایش اکسایش چربی ها و صرفه جوئی در مصرف کربوهیدرات ها گردد، می تواند برای ورزشکاران استقامتی سودمند باشد. هدف از این مطالعه تاثیر مصرف مکمل کولین، بر تغییرات اسیدهای چرب آزاد و بتاهیدروکسی بوتیرات پلاسما و سوخت و ساز چربی ها در طول یک جلسه فعالیت بلند مدت می باشد.روش کار: نه مرد نخبه رشته سه گانه، در قالب طرح تحقیق انتقالی یک سویه کور، دو جلسه فعالیت 120 دقیقه ای دویدن را بر روی نوارگردان با شدت 59 تا 64% VO2MAX اجرا نمودند. آزمودنی ها یک ساعت قبل از فعالیت جلسه اول، دارونما و یک ساعت قبل از فعالیت جلسه دوم، مکمل کولین بیتارترات مصرف نمودند. قبل و بعد از فعالیت ها، نمونه گیری خون برای اندازه گیری اسیدهای چرب آزاد و بتاهیدروکسی بوتیرات پلاسما به عمل آمد، برای اندازه گیری این مشخصه ها از روش رنگ سنجی استفاده گردید. داده ها به وسیله آزمون تحلیل واریانس مکرر در سطح معنی داری (P£0.05)، تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها: مقایسه نتایج دو فعالیت نشان داد که سطح اسیدهای چرب آزاد پلاسما در انتهای فعالیت همراه با مکمل کولین به طور معنی داری از مقدار مشابه در فعالیت همراه با دارونما پائین تر و سطح بتا هیدروکسی بوتیرات پلاسما در انتهای فعالیت همراه با مکمل کولین به طور معنی داری از مقدار مشابه در فعالیت همراه با دارونما بالاتر بود.نتیجه گیری: مصرف مکمل کولین، از طریق افزایش برداشت اسیدهای چرب آزاد پلاسما و نیز افزایش سطح بتاهیدروکسی بوتیرات پلاسما، می تواند فرآیند اکسایش چربی ها را طی فعالیت های ورزشی بلند مدت افزایش دهد.

به منظور بررسی اثرات سطوح مختلف پروتئین و مکمل کولین در جیره بر صفات تولیدی، فراسنجه های لاشه، هماتولوژی و ریخت شناسی روده، از تعداد 288 قطعه جوجه گوشتی نر یکروزه (سویه راس 308) استفاده شد. این آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی به صورت فاکتوریل 2 ×3 انجام شد. فاکتورهای آزمایشی شامل سه سطح پروتئین جیره (شاهد یا توصیه شده، متوسط یا 5/1 واحد کمتر از سطح توصیه شده و کم یا 3 واحد کمتر از سطح توصیه شده) و 2 سطح مکمل کولین ( 0 و 1000 میلی گرم در کیلوگرم جیره) بودند. نتایج آزمایش نشان داد که استفاده از گروه با سطح کم پروتئین در مقایسه با گروه شاهد سبب کاهش وزن، کاهش طول پرز و نسبت طول پرز به عمق کریپت در ژژنوم و افزایش ضریب تبدیل غذایی جوجه های گوشتی شد (05/0>P). همچنین افزایش وزن نسبی کبد و کاهش میزان گلبول قرمز خون در گروه متوسط پروتئین نسبت به گروه شاهد مشاهده شد (05/0>P). اثر مکمل کولین و اثر متقابل بین سطوح مختلف پروتئین و مکمل کولین در جیره غذایی بر عملکرد رشد، فراسنجه های هماتولوژی خون و ریخت شناسی روده معنی دار نبود. اما مکمل کولین تمایل به افزایش بازده لاشه (087/0= P) و کاهش وزن نسبی کبد (089/0= P) نشان داد. با توجه به نتایج این مطالعه، کاهش میزان پروتئین جیره به ویژه 3 واحد کمتر از سطح توصیه شده اثرات منفی بر صفات تولیدی و ریخت شناسی روده دارد، ولی استفاده از مکمل کولین در این جیره ها اثر مثبتی در جوجه-های گوشتی ندارد.

کربوهیدرات های باگاس که عمدتاً شامل سلولز و همی سلولزها هستند، مواد اولیه مهمی در صنایع شیمیایی می باشند؛ چون آنها در مقادیر عظیم از زیست توده قابل تهیه اند و این موضوع کاربردشان را در مقیاس های بزرگ تسهیل کرده است. استحصال و خالص سازی ترکیبات شیمیایی موجود در زیست توده ها کاری دشوار، پرهزینه و مستلزم استفاده از روش های پیچیده و مواد و حلال های مختلف و مضر برای محیط زیست می باشد. لذا پژوهشگران به دنبال یافتن ترکیبات و فرایندهایی ساده تر، کم هزینه و کم خطرتر و البته دوست دار محیط زیست می باشند. اخیرا استفاده از حلال های یوتکتیک عمیق به عنوان یکی از این روش ها در فرایندپذیری زیست توده ها گزارش شده است. این پژوهش به بررسی تاثیرات استفاده از حلال های یوتکتیک جدید اسید اگزالیک-کولین کلراید و اسید لاکتیک-کولین کلراید در تیمار باگاس نیشکر پرداخته است. نتایج نشان داد که این حلال های نوین در انحلال و استخراج کربوهیدرات های کوتاه زنجیر و آمورف، بالاخص همی سلولزها موثر بوده به طوری که بازده نهایی به ترتیب به حدود 50 و 59% کاهش یافته و بخش عمده این افت مربوط به همی سلولزها بود. نسبت سلولز موجود در هولوسلولز در تمامی تیمارها افزایش یافته و به حدود 90% رسیده است. حلال اسید لاکتیک-کولین کلراید در انحلال لیگنین موثرتر بوده به طوری که میزان لیگنین به 2/6% کاهش یافت، اما حلال اسید اگزالیک-کولین کلراید در حذف لیگنین عملکرد خوبی نداشت و حداقل میزان لیگنین در ماده تیمارشده در حدود 11% بود. همچنین افت گرانروی خمیرکاغذ سلولزی حاصل از تیمار اسید لاکتیک-کولین کلراید نسبت به اسید اگزالیک-کولین کلراید خیلی کمتر بود، به طوری که گرانروی خمیرکاغذ سلولزی حاصل از این دو تیمار به-ترتیب 1/11 و 3/4 سانتی پواز بود.

هدف از انجام این پژوهش، بررسی تاثیر یک دوره مکمل دهی ال آرژنین بر پاسخ گیرنده نیکوتینی استیل کولین بافت عضلات اندام عقبی موش های صحرایی سالمند به فعالیت حاد وامانده ساز بود. بدین منظور، 32 سر موش نر نژاد ویستار (22ماهه، 20±380 گرم) آزمودنی های این پژوهش را تشکیل دادند و به طور تصادفی به چهار گروه مکمل ال آرژنین همراه با فعالیت استقامتی وامانده ساز بلافاصله، مکمل ال آرژنین بلافاصله، ورزش و کنترل تقسیم شدند. قابل ذکر است که موش های گروه مکمل به مدت دو هفته، آب حاوی 2.5 درصد ال آرژنین را مصرف نمودند. در روز فعالیت ورزشی، رت های گروه ورزش در شرایط فعالیت وامانده ساز با سرعت 30 متر در دقیقه و شیب پنج درجه، معادل 8075 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی فعالیت کردند. سپس، حیوانات بلافاصله و چهار ساعت بعد از فعالیت استقامتی وامانده ساز بی هوش شدند و نمونه گیری از بافت عضله بازکننده دراز انگشتان پا و نعلی صورت گرفت. جهت بررسی داده ها نیز از تحلیل واریانس یک سویه استفاده گردید. نتایج نشان می دهد که میزان پروتئین گیرنده نیکوتینی استیل کولین عضله نعلی و بازکننده دراز انگشتان در گروه های ال آرژنین بلافاصله، به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل می باشد (0.001>P). میزان پروتئین گیرنده نیکوتینی استیل کولین عضله نعلی و بازکننده دراز انگشتان نیز در گروه های فعالیت وامانده ساز چهار ساعت بعد و گروه ال آرژنین به همراه فعالیت وامانده ساز چهار ساعت بعد، به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل است (0.001>P). به نظر می رسد مکمل دهی ال آرژنین به همراه فعالیت استقامتی می واند روش مناسبی برای کاهش سارکوپنیا با اثر گذاری بر میزان پروتئین گیرنده نیکوتینی استیل کولین در افراد سالمند باشد.

سیتی کولین یک واسطه مهم در سنتز فسفاتیدیل کولین می باشد. فسفاتیدیل کولین از اجزا مهم غشا سلولی است. مطالعات متعدد حیوانی و چند مطالعه انسانی اثرات مفید سیتی کولین را در سکته مغزی، اختلال حافظه و اختلالات شناختی نشان داده اند. مطالعه حاضر به صورت کارآزمایی بالینی در بیماران 70-50 ساله ای که برای اولین بار در محل شریان مغزی میانی دچار سکته مغزی شده بودند و بیماری دیابت نداشتند انجام شده است. تعداد بیمارانی که مورد درمان سیتی کولین قرار گرفته اند، 40 نفر و گروه شاهد شامل 20 نفر می باشد. دارو طی 24 ساعت اول پس از سکته مغزی شروع شده و به مدت 4 هفته به میزان 500 میلی گرم روزانه به صورت تزریقی تجویز شد. توانایی حرکتی و انجام کار در بیماران بر اساس اندکس بارتل هنگام ورود به بیمارستان و در هفته های چهارم و هشتم ارزیابی شده است.بر اساس این مطالعه بیمارانی که سیتی کولین دریافت کرده بودند در هفته چهارم به طور قابل ملاحظه ای نسبت به گروه شاهد از بهبودی بیشتری برخوردار بودند. میانگین بهبودی بالینی بر اساس اندکس بارتل در هفته چهارم در گروه سیتی کولین 38.4 و در گروه شاهد 25 بود (P=0.01). همچنین بر اساس این مطالعه بیمارانی که در ابتدای زمان سکته مغزی از ناتوانی بیشتری برخوردار بودند و سیتی کولین دریافت داشتند، در هفته چهارم و هشتم به میزان بیشتری نسبت به گروه شاهد بهبودی نشان دادند (P=0.001).نتایج حاصله نشان دادند که دسترسی به بهبودی کامل در بیماران گروه سیتی کولین به مراتب بیشتر از گروه شاهد بود.در مجموع، این مطالعه نشان می دهد که سیتی کولین در تسریع و افزایش میزان بهبودی بالینی در بیماران مبتلا به سکته مغزی به خصوص در گروه که در ابتدا ناتوانی بیشتری داشته اند موثر بوده است.